Ben Tolga Dokuyucu. Ankara’da yaşıyorum, 40 yaşındayım, evliyim ve iki çocuk babasıyım. Yaklaşık 8 yıl önce, attan düşme sonucu kafama aldığım darbe nedeniyle görme yetimi kaybettim. Bu durumla karşılaştığımda, “Nasıl adapte olabilirim, hayata nasıl tutunabilirim?” diye araştırmalar yapmaya başladım. Bu araştırmalar beni Gören Kalpler Görme Engelliler Derneği ile birleştirdi.
Bağımsızlık Yolculuğum ve Sporla Gelen Başarılar
Dernekte bağımsız hareket eğitimi, özgüven eğitimi ve kişisel bakım gibi konularda destek almaya başladım. Kendi kendimi geliştirerek her yere rahatlıkla gidip gelebilme imkanını yakaladım.
Bir buçuk iki sene boyunca “Görme engelli olarak ne yapabilirim?” diye düşündüm. Ardından Görme Engelliler Tandem Spor Kulübü’ne katıldım. Yüzme branşında Türkiye şampiyonalarına katılarak Isparta’da üçüncü, Sakarya’da ise Türkiye ikincisi oldum. Satranç turnuvalarında da yer aldım ve birkaç farklı spor dalında kendimi denedim.
En büyük tutkularımdan biri olan ata binmeye de tekrar başladım. Yaklaşık 2020 yılında, paradresaj denilen atla bale sporunu yapmaya başladım. İlk başlarda çevremdekiler “At kazası geçirdin, korkmaz mısın?” gibi endişeler dile getirse de, ben onlara aldırış etmeden devam ettim. Yaklaşık 4-5 yıldır at balesi yapıyorum ve hedefimde 2028 Paralimpik Olimpiyatları’na katılmak var. Bu hedefim sadece kendim için değil, tüm görme engelli çocuklar ve gençler için. Binicilik branşını paralimpiklerde açtırmayı çok istiyorum ve inşallah bu hedefime ulaşacağım.
WeWALK ile Tanışma: "Özgüven Veren Bir Destek"
WeWALK ile daha önce hiç doğrudan bir deneyimim olmamıştı. Hep dışarıdan duyuyor, arkadaşlarımdan görüyordum. Bir gün “Neden olmasın?” dedim ve başvuru yaptım. Formu doldurduktan sonra WeWALK tarafından telefonla arandım ve ilk buluşma anına çağrıldım. Orada bize WeWALK baston hediye edildi. Arabica Coffee House ile birlikte çok güzel bir projeye imza atıp WeWALK ile birlikte yol alıyorlar.
WeWALK’tan çok memnunum. Bize çok güzel ve iyi bir deneyim sağlıyor. Navigasyon ve yapay zeka sayesinde ulaşmak istediğimiz yerlere kolayca gidebiliyoruz. WeWALK’ın bize sunduğu bu olumlu ve güzel şeyler için çok teşekkür ederim.
Sosyal Hayatıma Katkıları: "Kafa Üstü Engelleri Çok Rahat Aşıyorum"
WeWALK’ın sosyal hayatıma katkıları saymakla bitmez. Dışarıda gezerken karşıma çıkan kafa üstü engelleri çok rahat aşabiliyorum. WeWALK, titreşimiyle, sensörleriyle ve sinyalleriyle bana uyarılar veriyor. Bir yerden bir yere gitmek istediğimde navigasyonuma yazıyorum ve WeWALK’ın desteğiyle istediğim yere çok rahat ulaşabiliyorum.
Özellikle otobüs konusundaki başarısı takdire şayan. Hiçbir zaman otobüslerimizde hangi durakta ineceğimiz veya nasıl ulaşacağımız sesli olarak okunmaz. Ama WeWALK bastonumuz bu konuda bize her zaman destek oluyor. Bu, gerçekten çok başarılı bir çalışma.
Gençlere Tavsiyem: "Bir An Önce WeWALK’a Koşun"
Bağımsız hareket yolculuklarına yeni başlayan görme engelli arkadaşlarıma ve kardeşlerime ilk tavsiyem, bir an önce önce WeWALK’a ulaşmaları. WeWALK kadar güzel bir destek yok gerçekten. Bağımsızlığı en kolay ve en basit şekilde deneyimlemeleri için WeWALK’ın desteğini alabileceklerine inanıyorum. WeWALK, bir görme engelliye gerçekten özgüven veriyor.
Normal bir baston çabuk eğilebilir, kırılabilir veya yukarıdaki engelleri bize bildiremeyebilir. Ancak WeWALK, görme engelli arkadaşlarımız için çok iyi ve olumlu bir çözüm. Bu yüzden bir an önce WeWALK’a koşmalarını istiyorum.
Kim Milyoner Olmak İster Yarışması ve WeWALK: "Türk Mühendislerle Gurur Duyuyorum"
Geçtiğimiz günlerde katıldığım “Kim Milyoner Olmak İster?” yarışmasında bile bastonumu bir an bile yanımdan ayırmadım. Herkesin dikkatini çekti. Üzerindeki düğmeler, ne işe yaradığı, ışığı… Hepsini anlattım. İnsanların tepkisi çok güzel oldu. “Böyle bir şey geliştirmeleri sizler için çok güzel bir şey” dediler. Özellikle böyle bir şeyin Türk mühendisler tarafından geliştirilmesi, bizlerin en büyük gurur kaynağı.
WeWALK, sadece bir baston değil, bir özgüven kaynağı ve bağımsızlık sembolü. Bu harika teknolojiyi geliştiren herkese çok teşekkür ederim.
